Opgedragen aan Pieter De Koster en Michaël Michel,

Waarom jij, waarom nu al,
Je was zo jong en nog zo geliefd.
Waarom ben jij uit ons leven,
Waarom duurde dat voor jou maar even,
Het is zo koud en stil hier zo zonder jou,
Is dit het nou?
We zullen je herinneren zoals je was,
altijd goedlachs en gedreven in alles wat je deed.
Maar nu beseffen we pas,
Wat we je allemaal nog hadden willen vragen en zeggen,
En we hadden je nog zoveel uit te leggen.
Maar nu is het te laat.
We weten ons geen raad……..
Niet met onze gevoelens en niet met ons verdriet,
Nee, jou vergeten zullen we niet.
De herinneringen blijven in onze gedachte,
De foto’s en video’s waar je op lachte.
In ons hart zal je altijd blijven bestaan.

Keutte, Michelleke, we missen jullie !!!!!